Wstęp
Robert II Krótkoudy, znany również jako Robert Curthose, był jednym z kluczowych postaci w historii Anglii i Normandii w XI i XII wieku. Urodził się około 1054 roku jako najstarszy syn Wilhelma Zdobywcy, króla Anglii i księcia Normandii. Jego życie było pełne konfliktów, nieustannych sporów z bliskimi oraz ambitnych dążeń do zdobycia władzy. W niniejszym artykule przyjrzymy się jego życiu, początkowym latom, konfliktowi z ojcem, rządom w Normandii, wyprawie krzyżowej oraz późniejszym losom po przegranej bitwie z bratem.
Początek życia
Robert II Krótkoudy urodził się prawdopodobnie między 1051 a 1054 rokiem. Jego matką była Matylda, córka hrabiego Flandrii, a ojcem Wilhelm Zdobywca. Już w dzieciństwie Robert był zaręczony z Małgorzatą, dziedziczką hrabstwa Maine, jednakże narzeczona zmarła przed weselem. Pomimo tego, zaręczyny te przyniosły mu pewne prawa do hrabstwa Maine. W 1056 roku ostatni przedstawiciel dynastii Maine, Herbert II, uznał Roberta za swojego dziedzica. Po śmierci Herberta w 1062 roku Wilhelm ogłosił Roberta hrabią Maine. Choć jego rządy rozpoczęły się obiecująco, to jednak szybko napotkał na opór ze strony poddanych i w 1069 roku został wyparty z hrabstwa.
Konflikt z ojcem
Robert od młodych lat pokazywał swoje wojenne talenty oraz odwagę jako rycerz. Niestety ujawniły się również jego negatywne cechy – lenistwo oraz słabość charakteru. Z czasem stały się one przedmiotem wykorzystywania przez feudałów oraz króla Francji do wywoływania konfliktów między Robertem a jego ojcem. Spory rodzinne nasiliły się po tym, jak Robert czuł się ograniczany przez młodszych braci, co wywołało wiele kłótni.
W 1077 roku doszło do poważnego incydentu między Robertem a jego braćmi Wilhelmem i Henrykiem. Po tym jak obrzucili go wodą z kloaki, wywiązała się bójka, która zakończyła się interwencją króla Wilhelma. Konflikt ten doprowadził do tego, że Robert próbował zająć zamek w Rouen, co skończyło się niepowodzeniem i aresztowaniem go przez ojca. Udało mu się jednak uciec i schronić u Hugona de Chateauneuf-en-Thymerais.
Wkrótce po tym Wilhelm sprzymierzył się z królem Francji, aby ukrócić bunt Roberta. Mimo licznych starć między nimi oraz nieudanych prób pogodzenia ich stosunków, Robert spędził czas na dworze matki aż do jej śmierci w 1083 roku. Po tym wydarzeniu rozpoczął podróż po Europie, starając się o rękę bogatych dziedziczek.
Książę Normandii
W 1087 roku Wilhelm Zdobywca zginął tragicznie podczas wypadku konnego, co zmieniło losy Roberta na zawsze. Ostatecznie otrzymał księstwo Normandii, podczas gdy jego brat Wilhelm koronował się na króla Anglii. Robert był jednak znacznie słabszym monarchą niż Wilhelm II Rudy, co sprawiło, że feudałowie zaczęli zdobywać na znaczeniu.
Niedługo po objęciu rządów przez Roberta wybuchła rebelia angielskich feudałów przeciwko Wilhelmowi II. Choć Robert wspierał buntowników swoją osobą i tytułem księcia Normandii, nie podjął rzeczywistych działań wojennych przeciwko swojemu bratu. W rezultacie Wilhelm stłumił rebelię bez większych trudności.
Czołowym doradcą Roberta był Ranulf Flambard, który wcześniej współpracował z Wilhelmem Zdobywcą. Ich drogi jednak szybko się rozeszły i Ranulf stał się znienawidzonym doradcą Wilhelma II.
Wyprawa krzyżowa
Po synodzie w Clermont w 1096 roku Robert postanowił dołączyć do wyprawy krzyżowej i rozpocząć przygotowania do wyjazdu do Ziemi Świętej. Główne problemy finansowe zmusiły go do zaciągnięcia pożyczki od swojego brata Wilhelma pod zastaw księstwa Normandii. Wraz ze swoim bratankiem i szwagrem wyruszył na wyprawę przez Półwysep Apeniński i dalej do Konstantynopola.
Robert uczestniczył w całej I wyprawie krzyżowej, która zakończyła się zdobyciem Jerozolimy oraz bitwą pod Askalonem. Choć istnieją wzmianki o tym, że mógł być wybrany królem Jerozolimy, brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających tę informację.
Konflikt z bratem
Po śmierci Wilhelma II Rudego w 1100 roku tron angielski powinien przypaść Robertowi. Był on jednak w drodze powrotnej z krucjaty i nie zdążył objąć władzy przed koronacją najmłodszego brata Henryka I Beauclerka. W wyniku namów doradców Robert postanowił walczyć o swoje prawa do korony angielskiej i lądował w Portsmouth w 1101 roku z zamiarem przejęcia tronu.
Niestety nie uzyskał poparcia społeczeństwa angielskiego ani żadnej znaczącej armii do wsparcia swoich działań. Po porażce wrócił do Normandii i zawarł ugodę z Henrykiem I w Altonie, zrzekając się pretensji do tronu angielskiego w zamian za roczną pensję.
Lata w niewoli
Pojedynek o władzę pomiędzy braćmi osiągnął kulminacyjny punkt podczas bitwy pod Tinchebray w 1106 roku. Po porażce armia Roberta została niemal całkowicie zniszczona; większość rycerzy poniosła śmierć lub dostała się do niewoli wraz z nim samym. Robert spęd
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).